Η Λογικοβιοθυμικοψυχοκοινωνική προσέγγιση στηρίζεται :
Παρακάτω περιγράφονται τα πέντε αυτά χαρακτηριστικά
«Λογική είναι η επιστήμη η οποία καθορίζει:
Η λογική ελέγχει την αλήθεια
«Το ενδιαφέρον της λογικής στρέφεται σταθερά και διαρκώς προς την αλήθεια…
… η λογική ενδιαφέρεται για την εξακρίβωση και τον έλεγχο της τυπικής αλήθειας των λεγομένων. Την ουσιαστική αλήθεια εξακριβώνουν και ελέγχουν οι φυσικές και οι ιστορικές επιστήμες, ανάλογα με την φύση του θέματος» Ε. Παπανούτσος (1985)
«Η λογική ασχολείται με την μελέτη των επιχειρημάτων (ή συλλογισμών, ή συναγωγών , ή συμπερασματικών κανόνων), δηλαδή, των λογικών διαδικασιών με τις οποίες οδηγούμαστε από ένα σύνολο προκειμένων (ή υποθέσεων) σε ένα συμπέρασμα.» Πορτίδης, Ψηλλός, Αναπολιτάνος (2007)
Η λογική «επεξεργάζεται έγκυρες συναγωγές αληθών συμπερασμάτων από αληθείς προκείμενες που είναι μόνο μεταβιβαστικές και όχι αυξητικές του πληροφοριακού περιεχομένου των αρχικών προτάσεων.» Γέμτος (1984)
«Οι βιολογικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι οι βιολογικοί παράγοντες διαμορφώνουν το ίδιο το άτομο, αλλά παράλληλα επιδρούν και στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος» Γ. Παπαδάτος (2003)
«Το άτομο από τη γέννησή του έχει προικοδοτηθεί με ένα σύνολο βιολογικών προδιαγραφών της εξέλιξής του. Ο τρόπος έκφρασης αυτών των προδιαγραφών εξαρτάται επίσης απ’ την αλληλεπίδρασή τους με το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται. Η αλληλεπίδραση βιολογικών και κοινωνικών παραγόντων έχει γίνει επιστημονικά αποδεκτή. Το ζήτημα που τίθεται σήμερα προς απάντηση δεν είναι αν υπάρχει αυτή η αλληλεπίδραση, αλλά πόσο επιδρά ο ένας ή ο άλλος παράγοντας και, κυρίως, πως αμφότεροι οι παράγοντες επιδρούν κάθε στιγμή στην ανάπτυξη του ατόμου.» Γ. Παπαδάτος (2010)
Το θυμικό συχνά ταυτίζεται με την έννοια του συναισθήματος.
«Το συναίσθημα είναι ένα σύνθετο ψυχικό φαινόμενο. Από τη μία πρόκειται για ένα εντελώς προσωπικό βίωμα, στο οποίο έχει πρόσβαση μόνο το υποκείμενο που το βιώνει. Από την άλλη το συναίσθημα εξωτερικεύεται με τις εκφράσεις του προσώπου, τη στάση του σώματος ή τις διακυμάνσεις της φωνής.
Επιπλέον συχνά συνοδεύεται από αλλαγές στις φυσιολογικές λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού (πχ η καρδιά χτυπάει πιο γρήγορα, τα χέρια μας ιδρώνουν, κοκκινίζουμε κα). Άλλωστε το ίδιο το υποκείμενο μπορεί με τη βοήθεια του λόγου να αποκαλύψει αυτό που νιώθει.» Παπαδόπουλος Ν. Λεξικό της Ψυχολογίας (2005)
«Περιγραφή ανθρωπίνων αντιδράσεων λύπης έχει γίνει ήδη από τον Όμηρο («ολοφύρεται θυμός»). Ο Αριστοτέλης, πάλι, συνδύασε το συναίσθημα της λύπης και της χαράς με τις αισθήσεις («ᾧ δ’ αἴσθησις ὑπάρχει, τούτῳ ἡδονή τε καὶ λύπη καὶ τὸ ἡδύ τε καὶ λυπηρόν, οἷς δὲ ταῦτα, καὶ ἐπιθυμία· τοῦ γὰρ ἡδέος ὄρεξις αὕτη»)»
«σύνθετη σωματική και ψυχική κατάσταση η οποία αποτελεί μια υποκειμενική παρά μια αντικειμενική εμπειρία, ακολουθείται από μεταβολές στην φυσιολογία, οι οποίες μπορεί να μην γίνονται αντιληπτές απ’ το άτομο που βιώνει το συναίσθημα ή από κάποιον που το παρατηρεί. Τα βασικά συναισθήματα που θεωρούνται κοινά στους ανθρώπους όλων των πολιτισμών είναι : ο θυμός, ο φόβος, η έκπληξη, η ευτυχία, η αηδία και περιφρόνηση.» Λεξικό Ψυχολογίας του Cambridge (2019)
« Ψυχολογία : Επιστήμη που μελετά τη συνείδηση, την αντίληψη, την παρώθηση, τη συμπεριφορά, τη βιολογία του νευρικού συστήματος σε σχέση με τον νου , την νόηση, τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις σε σχέση με τις νοητικές διεργασίες , τις ατομικές διαφορές, και άλλες βασικές έννοιες, καθώς και την εφαρμογή των διαφορετικών ψυχολογικών προσεγγίσεων σε πρακτικά προβλήματα των κοινωνικών οργανώσεων και συναλλαγών» Λεξικό Ψυχολογίας του Cambridge (2019)
«Οι κοινωνικές ομάδες έχουν βασικές ανάγκες με την ίδια έννοια που έχουν τα άτομα, για παράδειγμα, η διατήρηση της ομάδας εξαρτάται από τη σχέση μεταξύ των μελών της, γεγονός που συνεπάγεται την ύπαρξη ομοιοστατικών μηχανισμών όπως είναι τα έθιμα, οι νόμοι και τα μέσα εφαρμογής τους» Γ. Παπαδάτος (2010)
«Η ψυχοκοινωνική ανάπτυξη αφορά τις αλλαγές της προσωπικότητας και των διαπροσωπικών σχέσεων που επιτελούνται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής. Οι αλλαγές σχετίζονται με τα κίνητρα, τα συναισθήματα και με πλευρές της προσωπικότητας, όπως αλλαγές στις κοινωνικές δεξιότητες, στην ανάληψη κοινωνικών ρόλων, οικογενειακών, επαγγελματικών κλπ» Γ. Παπαδάτος (2010)
Άξονες εφαρμογής της λογικοβιοθυμικοψυχοκοινωνικής προσέγγισης:
«Εάν η επιστημονική γνώση απ’ τις φυσικές επιστήμες είναι προϋπόθεση για την υλική ευημερία, η γνώση απ’ τις νευροεπιστήμες είναι προϋπόθεση για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά του παρελθόντος και την ανάπτυξη μιας ανθρώπινης κοινωνίας που θα επιζητεί την ευτυχία μέσα από τη γνώση και την κατανόηση της πραγματικής ανθρώπινης φύσης» Γ. Παπαδάτος (2011)
Κάνετε την εγγραφή σας σήμερα και εξασφαλίστε:
